Sindrom prostatitisa je klinički entitet za veliki broj poremećaja funkcije prostate. Govorimo o sindromu prostatitisa zato što etiologija ovog oboljenja nije u potpunosti razjašnjenja a dijagnostički i terapijski kriteriji nisu jasno određeni.
Ovaj sindrom je jedan od najčešćih problema u muškaraca ispod pedeset godina a isto tako treći najčešći urološki problem starijih muškaraca. Od ukupnih posjeta urologu, približno 8% muškaraca javlja se radi smetnji uzrokovanih prostatitisom.
Prostatitis utječe na kvalitetu života bolesnika u jednakoj mjeri kao bolest koronarnih arterija ili Crohnova bolest, a na mentalno zdravlje bolesnika utječe jednako kao i šećerna bolest ili kongestivno srčano zatajenje.
Prema klasifikaciji National Institute of Health (SAD) prostatitise dijelimo na:
- Akutni bakterijski prostatitis
- Kronični bakterijski prostatitis
- Kronični nebakterijski prostatitis/ sindrom kronične zdjelične boli bez dokazive infekcije/.
- Asimptomatski upalni prostatitis
Na bakterijski prostatitis otpada 5-15% svih slučajeva prostatitisa.
Za pravilno i pravovremeno liječenje vrlo važna je dijagnostika kod bolesnika sa sindromom prostatitisa. Dijagnoza akutnog bakterijskog prostatitisa postavi se relativno brzo i jednostavno zbog karakteristične kliničke slike, dok dijagnoza kroničnog prostatitisa vrlo često je pogrešna dijagnoza i prema nekim autorima smatra se da kod 10 muškaraca kod kojih je postavljena dijagnoza kroničnog prostatitisa, samo jedna osoba ima objektivne znakove ovog oboljenja. Postavljanje dijagnoze prostatitisa samo na osnovu subjektivnih simptoma bolesnika predstavlja razlog za veliku učestalost pogrešnih dijagnoza prostatitisa.
Dijagnoza se vrlo često postavi u slučajevima kada se bolesnik požali na smetnje mokrenja, ili nejasne bolove u predjelu zdjelice, u predjelu mokraćnog mjehura ili predjelu perineuma. Zbog nekarakterističnih promjenljivih simptoma dijagnoza kroničnog prostatitisa mora se postaviti na osnovu objektivnih pokazatelja, koji mogu potvrditi infekciju i upalu prostate. Stoga objektivna dijagnoza prostatitisa postavlja se laboratorijskim, mikrobiološkim, imunološkim i histološkom pretragama i testovima. Pri tome urolog treba računati da relevantno dokazna infekcija sa dokazanim uzročnicima infekcije prisutna samo kod 5-10% pacijenata sa sindromom prostatitisa. Većina bolesnika sa sindromom prostatitisa nema bakterijsko porijeklo, ali za sve vrste prostatitisa karakteristično je prisustvo upalnih stanica u eksprimatu prostate i ejakulatu.
Standardni dijagnostički postupci kod bolesnika sa sindromom prostatitisa potrebno je obaviti sljedeće: razgovor sa bolesnikom i precizno uzeta anamneza sa dominantnim simptomima, fizikalni pregled u koji je uključen i digitorektalni pregled prstom kroz završno debelo crijevo, laboratorijski pregled krvi, KKS, CRP, PSA, pregled urina, urinokultura, spermiokultura. Citološki pregled urina, mikciometrija ( objektivno ispitivanje mlaza urina), sonografski pregled prostate te eventualno i MSCT i MR prostate
Iskustvo tijekom rada u našoj urološkoj ambulanti pokazalo je da za postavljanje akutnog prostatitisa dovoljna KS, laboratorijski pregled urina, sonografski pregled prostate i zlatno pravilo digitorektalni pregled. Kod DR-a pregleda prostata je obično uvećana, napeta, izrazito bolno osjetljiva. Tako da se vrlo brzo postavlja dijagnoza i započinje liječenje.
Dijagnoza drugih oblika prostatičnog sindrom je obično dugotrajnija i kompliciranija pri tome se koristimo laboratorijskim pregledom krvi i urina, mikrobiološki pregled urina i ejakulata, pregled eksprimata prostate, uretrocistoskopija, UZV prostate, MSCT i eventualno MR i ovdje je važan digitorektalni pregled ali ima puno manji dijagnostički značaj za razliku od akutnog prostatitisa.
Ali vrlo važno je da se obavi cjelokupni algoritam dijagnostičkih pretraga jer vrlo često i metodom isključivanja postavi se prava dijagnoza i pravi oblik prostatitisa kod uroloških bolesnika.
23.12.2015
